![[RSS]](http://tweakimg.net/g/if/v2/icons/rss_small.png){kind=icon}
Profielwerkstuk
Aldus Wikipedia.Het profielwerkstuk is een praktische opdracht voor leerlingen in de laatste klas uit de bovenbouw van het vmbo, havo en vwo die als een soort 'meesterproef' dient.
Zij maken een uitgebreid werkstuk over een onderwerp uit hun gekozen profiel. Een leerling van het vmbo dient er minimaal 20 uur en een leerling van het havo of vwo 80 uur aan te werken.
Waar deed jij het over, en wat voor cijfer had je?
Ik ben een man met een missie
Het was een warme zaterdag in juli 2010 toen ik opstond met een missie. Ik had een doel. Ik was een man met een missie.
Zo, de dramatische intro is binnen, nu kan ik verder met waar deze blog eigenlijk over gaat.
Het was rond het middaguur toen ik uit bed werd gebrand door de hitte. Ik rolde onder de douche. En toen kwam het, toen gebeurde het. Plots, zomaar, opeens. Ik had een ingeving. Ik zou naar de markt gaan. Al tijden fantaseer ik over hoe de markt is. Met Katy en Gré, die altijd hun fruit op de markt halen, ‘want het is daar gewoon veel lekkerder en ’t kost ab-so-luut niet duur, toch Gré?’. Marktkoopman Piet Bouwman, veertig jaar in het vak, met zijn zoon Jordy bij zich zodat hij later de kraam kan overnemen. Ik zag het voor me als een soort walhalla van burgerlijkheid, saamhorigheid. Het plein van het volk, waar menig roddel over de escapades van malle buurvrouwen worden gedeeld met iedereen die maar wil luisteren. Het viel tegen.
Het begon al met daar te komen. Ik zou de bus moeten pakken, en na een kwartiertje moeten uitstappen. Toen zou mijn avontuur beginnen. Ik pak mijn camera, kies een lens uit welke ik meeneem, en gewapend met deze instrumenten liep ik naar buiten. Gezien het feit dat de halte waar ik opstapte de eerste halte is, zat er verder nog niemand in de bus. Een busscheet, gevolgd door het opengaan van de deuren. “Hallo, twee strippen, alstublieft”. Een soort shagroggel die door moest gaan als een ‘hoi’ volgde. De natte burgerdroom brokkelde al een beetje af.
Gedurende busreis stapten er mensen in, af en toe mensen uit. Het gewone dus. Totdat ik iemand zag instappen die de temperatuur volgens mij een beetje verkeerd had ingeschat. Ze ging met zijn bontkraag achterin de bus zitten. Typisch, ’s winters lopen dat soort meisjes met korte jasjes waardoor je hun navel kunt zien, is het goddomme 30 graden, lopen ze met een bontkraag. Tegendraads volk.
Enfin, markt dus. Ik was er bijna! Ik drukte op de stopknop en stapte uit. Ik wist dat ik er bijna was, ik was bijna in harmonie met Katy en Gré, ik kon bijna getuige zijn van marktkoopman Piet die bezig was zijn zoon in te wijden in het vak, ik was bijna één met burgerlijk Nederland. En wat zou ik er mooie foto’s gaan maken, bedacht ik me. Foto’s waar baardige critici over zou zeggen dat ik de ‘ziel van de stad’ heb vastgelegd, of iets dergelijks.
Ik liep richting de markt en het was toen al een anticlimax. In plaats van Katy en Gré zag ik een groepje jezusgroupie’s staan. Ze hadden wilde spandoeken met spannende leuzen als ‘jullie hebben allemaal gezondigd!’. Wat moeten de mensen bij de viskraam verderop zich schuldig hebben gevoeld, na die vette hap.
En daar stonden ze dan, hoor. Doeken met spannende leuzen, en dan maar in de lucht houden. Ja, dit waren zeker weten gelovigen van het woeste soort. Zij hadden ook een missie, dus wat doen ze, ze gaan met een doek in de lucht op de markt staan. Door de baardige mannen deed het een beetje aan als een bijeenkomst van de partij van Naastenliefde, vrijheid & diversiteit.
Ik liep voorbij de grefopedo’s, en bevond mij eindelijk op de markt. Ik was er helemaal klaar voor, ik was klaar om overspoelt te worden door het gevoel van dat we allemaal één zijn. Ik was klaar voor het Disneyorgasme. Het bleef uit. Katy en Gré maakten plaats voor een horde gefrustreerde huiswijven die na hun dagelijkse work-out met ‘Nederland in beweging’ nog even wat boodschapjes moesten doen. Piet Bouwman, samen met zoon Jordy natuurlijk, maakten plaats voor een zuur shagwijf die vast een naam had als Samantha. Of Christina, of iets dergelijks. Het stonk, het was druk, je werd ter plette gereden door rollators, fietsen en van die kekke opakarretjes. Ik was het zat, ik ging naar huis. Lekker één met de ijsthee.
Kathy en Gré hebben plaats gemaakt voor Colinda, Kevin en Sjonnie
Zo, de dramatische intro is binnen, nu kan ik verder met waar deze blog eigenlijk over gaat.
Het was rond het middaguur toen ik uit bed werd gebrand door de hitte. Ik rolde onder de douche. En toen kwam het, toen gebeurde het. Plots, zomaar, opeens. Ik had een ingeving. Ik zou naar de markt gaan. Al tijden fantaseer ik over hoe de markt is. Met Katy en Gré, die altijd hun fruit op de markt halen, ‘want het is daar gewoon veel lekkerder en ’t kost ab-so-luut niet duur, toch Gré?’. Marktkoopman Piet Bouwman, veertig jaar in het vak, met zijn zoon Jordy bij zich zodat hij later de kraam kan overnemen. Ik zag het voor me als een soort walhalla van burgerlijkheid, saamhorigheid. Het plein van het volk, waar menig roddel over de escapades van malle buurvrouwen worden gedeeld met iedereen die maar wil luisteren. Het viel tegen.
Het begon al met daar te komen. Ik zou de bus moeten pakken, en na een kwartiertje moeten uitstappen. Toen zou mijn avontuur beginnen. Ik pak mijn camera, kies een lens uit welke ik meeneem, en gewapend met deze instrumenten liep ik naar buiten. Gezien het feit dat de halte waar ik opstapte de eerste halte is, zat er verder nog niemand in de bus. Een busscheet, gevolgd door het opengaan van de deuren. “Hallo, twee strippen, alstublieft”. Een soort shagroggel die door moest gaan als een ‘hoi’ volgde. De natte burgerdroom brokkelde al een beetje af.
Gedurende busreis stapten er mensen in, af en toe mensen uit. Het gewone dus. Totdat ik iemand zag instappen die de temperatuur volgens mij een beetje verkeerd had ingeschat. Ze ging met zijn bontkraag achterin de bus zitten. Typisch, ’s winters lopen dat soort meisjes met korte jasjes waardoor je hun navel kunt zien, is het goddomme 30 graden, lopen ze met een bontkraag. Tegendraads volk.
Enfin, markt dus. Ik was er bijna! Ik drukte op de stopknop en stapte uit. Ik wist dat ik er bijna was, ik was bijna in harmonie met Katy en Gré, ik kon bijna getuige zijn van marktkoopman Piet die bezig was zijn zoon in te wijden in het vak, ik was bijna één met burgerlijk Nederland. En wat zou ik er mooie foto’s gaan maken, bedacht ik me. Foto’s waar baardige critici over zou zeggen dat ik de ‘ziel van de stad’ heb vastgelegd, of iets dergelijks.
Ik liep richting de markt en het was toen al een anticlimax. In plaats van Katy en Gré zag ik een groepje jezusgroupie’s staan. Ze hadden wilde spandoeken met spannende leuzen als ‘jullie hebben allemaal gezondigd!’. Wat moeten de mensen bij de viskraam verderop zich schuldig hebben gevoeld, na die vette hap.
En daar stonden ze dan, hoor. Doeken met spannende leuzen, en dan maar in de lucht houden. Ja, dit waren zeker weten gelovigen van het woeste soort. Zij hadden ook een missie, dus wat doen ze, ze gaan met een doek in de lucht op de markt staan. Door de baardige mannen deed het een beetje aan als een bijeenkomst van de partij van Naastenliefde, vrijheid & diversiteit.
Ik liep voorbij de grefopedo’s, en bevond mij eindelijk op de markt. Ik was er helemaal klaar voor, ik was klaar om overspoelt te worden door het gevoel van dat we allemaal één zijn. Ik was klaar voor het Disneyorgasme. Het bleef uit. Katy en Gré maakten plaats voor een horde gefrustreerde huiswijven die na hun dagelijkse work-out met ‘Nederland in beweging’ nog even wat boodschapjes moesten doen. Piet Bouwman, samen met zoon Jordy natuurlijk, maakten plaats voor een zuur shagwijf die vast een naam had als Samantha. Of Christina, of iets dergelijks. Het stonk, het was druk, je werd ter plette gereden door rollators, fietsen en van die kekke opakarretjes. Ik was het zat, ik ging naar huis. Lekker één met de ijsthee.
Kathy en Gré hebben plaats gemaakt voor Colinda, Kevin en Sjonnie
Mensen die het WK haten
Het moet 2004 zijn geweest. We gingen op schoolreisje naar Hooghalen, een klein dorpje gelegen in een groot bos. Je kent het wel; bonte avond, en bij terugkomst allemaal onder de stoelen in hoop dat de ouders hysterisch jankend zich gingen afvragen waar we toch zouden zijn. Gebeurde nooit. Ik kon van onder de stoel goed zien dat kauwgom gretig gegeten werd in de bussen, gezien het plafond gemaakt uit de onderkant van stoelen totaal bedekt was met kauwgom. Pim bleef zitten. Iedereen was boos op Pim, want hij wilde niet mee doen. Pim was anders.
Het was datzelfde schoolreisje toen het Europees Kampioenschap voetbal werd gespeeld. Grote beamer, Aldichips, lauwe cola en schelden als de beamer gebreken vertoonde. Lachen was dat. Destijds had ik niks met voetbal, en had er ook geenszins verstand van. Buitenspel? Geen idee. Wat ik vind van –plaats hier een naam van een hele belangrijke speler-? Sympathieke vent. En daar hield het mee op.
Toch heb ik mee zitten kijken. Het was gezellig, er werd gejuicht, iedereen vond het prachtig. Ik vond vooral de chips erg lekker. Elke keer als Nederland scoorde ging iedereen natuurlijk wild juichen, Pim ook. Alleen Pim maakte altijd een soort raar piepend geluid als hij enthousiast werd. Enorme pretbek erbij. Dat vond iedereen altijd een beetje raar, het hoorde gewoon niet. Als een soort Japanse schreeuwpornofilmscene die tijdens Bambi opeens voorbij komt. Een harde ‘HIHI!’ die afgestompt werd door een groep ogen die hem raar aankeken. Ja, dat was voetbal. Oranje won het spel, ik had de chipsbak overwonnen.
Nu met het WK, nu ik wat ouder ben, maak ik dit soort kampioenschappen natuurlijk wat anders mee dan tijdens een schoolreisje op de basisschool. Mij zul je niet hossend vinden in de kroeg, maar beneden met gezellige mensen op de bank met –wederom- de bak Aldichips en lauwe cola. Of ik inmiddels al weet wat buitenspel is? Nee. De eerder gegeven beschrijving van een voetballeek gaat nog steeds voor mij op. Maar toch kan ik genieten van het WK, iets waar sommige andere veel moeite mee hebben.
Tegenwoordig is het helemaal hip om je te verzetten tegen iets. Het komt in golven, en ebt weg wanneer het nieuwe schoppaaltje in zicht is. Zo ook bij het WK. Dan komen de :“ik kijk geen voetbal hoor”, de ‘hoor’ wordt op een manier uitgesproken dat het getuigt van een hautaine houding, “is toch maar massale hysterie om een paar sukkeltjes die achter een bal aan rennen!
”. Zucht. Kom jongens, allemaal even tegelijk; zucht. Carnavalvierders, vieren die carnaval allemaal omdat het zo’n prachtig mooi Christelijk feest is? Ga je naar een verjaardag omdat je zo verschrikkelijk blij bent dat die persoon jarig is? Nee mensen, soms gaat het gewoon om sfeer. Een groepsgevoel, een feeststemming, en ja, een verzetje. Gewoon even wat anders dan de dagelijkse sleur, een sleur die zeurpieten als de WK-haters maakt.
Moet je dan van het WK houden? Nee, absoluut niet. Maar ga niet van: "al die mensen vieren allemaal feest, ze doen het niet eens voor het voetbal!1!1
"
Dus WK-haters te Nederland, dit is uw wake up call. Ga eens naar buiten zonder de instelling dat alles kut en poeier is. Leef!
Het was datzelfde schoolreisje toen het Europees Kampioenschap voetbal werd gespeeld. Grote beamer, Aldichips, lauwe cola en schelden als de beamer gebreken vertoonde. Lachen was dat. Destijds had ik niks met voetbal, en had er ook geenszins verstand van. Buitenspel? Geen idee. Wat ik vind van –plaats hier een naam van een hele belangrijke speler-? Sympathieke vent. En daar hield het mee op.
Toch heb ik mee zitten kijken. Het was gezellig, er werd gejuicht, iedereen vond het prachtig. Ik vond vooral de chips erg lekker. Elke keer als Nederland scoorde ging iedereen natuurlijk wild juichen, Pim ook. Alleen Pim maakte altijd een soort raar piepend geluid als hij enthousiast werd. Enorme pretbek erbij. Dat vond iedereen altijd een beetje raar, het hoorde gewoon niet. Als een soort Japanse schreeuwpornofilmscene die tijdens Bambi opeens voorbij komt. Een harde ‘HIHI!’ die afgestompt werd door een groep ogen die hem raar aankeken. Ja, dat was voetbal. Oranje won het spel, ik had de chipsbak overwonnen.
Nu met het WK, nu ik wat ouder ben, maak ik dit soort kampioenschappen natuurlijk wat anders mee dan tijdens een schoolreisje op de basisschool. Mij zul je niet hossend vinden in de kroeg, maar beneden met gezellige mensen op de bank met –wederom- de bak Aldichips en lauwe cola. Of ik inmiddels al weet wat buitenspel is? Nee. De eerder gegeven beschrijving van een voetballeek gaat nog steeds voor mij op. Maar toch kan ik genieten van het WK, iets waar sommige andere veel moeite mee hebben.
Tegenwoordig is het helemaal hip om je te verzetten tegen iets. Het komt in golven, en ebt weg wanneer het nieuwe schoppaaltje in zicht is. Zo ook bij het WK. Dan komen de :“ik kijk geen voetbal hoor”, de ‘hoor’ wordt op een manier uitgesproken dat het getuigt van een hautaine houding, “is toch maar massale hysterie om een paar sukkeltjes die achter een bal aan rennen!
”. Zucht. Kom jongens, allemaal even tegelijk; zucht. Carnavalvierders, vieren die carnaval allemaal omdat het zo’n prachtig mooi Christelijk feest is? Ga je naar een verjaardag omdat je zo verschrikkelijk blij bent dat die persoon jarig is? Nee mensen, soms gaat het gewoon om sfeer. Een groepsgevoel, een feeststemming, en ja, een verzetje. Gewoon even wat anders dan de dagelijkse sleur, een sleur die zeurpieten als de WK-haters maakt. Moet je dan van het WK houden? Nee, absoluut niet. Maar ga niet van: "al die mensen vieren allemaal feest, ze doen het niet eens voor het voetbal!1!1
"Dus WK-haters te Nederland, dit is uw wake up call. Ga eens naar buiten zonder de instelling dat alles kut en poeier is. Leef!
Het gedrocht van de Nederlandse democratie
Bij de verkiezingsuitslag die 9 juni geschiede viel drie dingen op: de zege van de VVD, de monsterwinst van de PVV en het dramatische verlies van de CDA. Wat nu resteert is het vormen van een coalitie die het langer volhoudt dan de gemiddelde coalitie onder leiding van Balkenende. Zoals iedereen wel weet heeft Balkenende inmiddels het veld geruimd, en is Verhagen zijn opvolger. Ik vind het begrijpelijk dat Balkenende er voor kiest het politieke toneel te verlaten. De CDA is door de kiezer hard afgestraft in de verkiezingen, en er moest iemand hangen. Dat werd Balkenende. Toen ik het tafereel op TV zag voltrekken wou ik maar één ding zeggen: u kijkt zo sip.
Toch bleef het typisch, de houding van Balkenende tijdens de verloren strijd van het CDA. Dichter en schrijver Nico Dijkshoorn kon mijn gevoel goed verwoorden:
“Kijk zo kennen we Jan Peter weer. Tot twee uur geleden wilde hij nog naakt op een groene stier klimmen als je het vroeg, en nu geen woord.”
Enfin, verkiezingen dus. Toen duidelijk werd dat Wilders met zijn PVV een monsterwinst had geboekt, voltrokken zich grappige taferelen. In Scheveningen werd op de verkiezingsavond hij door partijgenoten en aanhangers toegezongen op een manier waarbij je begon af te vragen of dit landbestuurders of hooligans zijn, terwijl menig links georiënteerde multicultimensen sprak over een ‘beangstigende’ uitslag of ‘een verlies voor Nederland’.
De PVV blijft een bijzonder fenomeen, anti’s zeggen geen racist te zijn en dus geen PVV te stemmen. Dat mensen die dit beweren stemrecht hebben vind ik beangstigender dan de zege van de PVV. De PVV gaat niet alleen over immigratie of over de Islam, iets wat jammerlijk weinig mensen weten of zich beseffen. Zo ben ik het persoonlijk bijvoorbeeld eens met het standpunt van de PVV dat er meer marktwerking in de zorg moet komen, of het standpunt dat er best gekort mag worden op ontwikkelingssamenwerking. Of ik egoïstisch ben dat ik vind dat er minder geld naar het buitenland moet gaan, kan ik resoluut nee antwoorden. Voordat ik verder ga wil ik dit artikel aanhalen:
Ik vind het alleen een schande dat bejaarden, mensen die dit land hebben opgebouwd, op een zonnige dag ¤14,- moeten betalen willen ze even naar buiten gaan met hun begeleiders, terwijl er bakken met geld gezonden word naar landen waar het rechtstreeks in de zakken beland van corrupte leiders. Dat zoiets gebeurd vind ik een werkelijke schande, zoiets zou niet moeten kunnen. En ook daar staat de PVV voor, maar dat wordt door menig tegenstander genegeerd.
Toch zou ik nooit PVV stemmen. Waarom? Omdat ik de PVV een partij vind die mij veel te vaak in extremen vervalt, en omdat Geert Wilders in mijn optiek vaker cabaret lijkt te beoefenen, dan politiek.
Nederland heeft gekozen, en ik ben erg benieuwd hoe dit uitpakt. Toen mijn docent in mijn klas vroeg aan de leerlingen wat ze zouden stemmen, gingen bij VVD braaf veel vingertjes omhoog. De schapen. Weten deze mensen überhaupt dat de VVD voorstander is van de afschaffing van de studiefinanciering? Ik durf te wedden van niet. Dat dit soort mensen straks stemrecht krijgen vind ik een gedrocht van de democratie. In mijn optiek zou niet iedereen stemrecht horen te krijgen, zodat politiek weer terug kan gaan naar inhoud, in plaats van een mediashow. Misschien is dat wat Nederland pas écht nodig heeft.
Toch bleef het typisch, de houding van Balkenende tijdens de verloren strijd van het CDA. Dichter en schrijver Nico Dijkshoorn kon mijn gevoel goed verwoorden:
“Kijk zo kennen we Jan Peter weer. Tot twee uur geleden wilde hij nog naakt op een groene stier klimmen als je het vroeg, en nu geen woord.”
Enfin, verkiezingen dus. Toen duidelijk werd dat Wilders met zijn PVV een monsterwinst had geboekt, voltrokken zich grappige taferelen. In Scheveningen werd op de verkiezingsavond hij door partijgenoten en aanhangers toegezongen op een manier waarbij je begon af te vragen of dit landbestuurders of hooligans zijn, terwijl menig links georiënteerde multicultimensen sprak over een ‘beangstigende’ uitslag of ‘een verlies voor Nederland’.
De PVV blijft een bijzonder fenomeen, anti’s zeggen geen racist te zijn en dus geen PVV te stemmen. Dat mensen die dit beweren stemrecht hebben vind ik beangstigender dan de zege van de PVV. De PVV gaat niet alleen over immigratie of over de Islam, iets wat jammerlijk weinig mensen weten of zich beseffen. Zo ben ik het persoonlijk bijvoorbeeld eens met het standpunt van de PVV dat er meer marktwerking in de zorg moet komen, of het standpunt dat er best gekort mag worden op ontwikkelingssamenwerking. Of ik egoïstisch ben dat ik vind dat er minder geld naar het buitenland moet gaan, kan ik resoluut nee antwoorden. Voordat ik verder ga wil ik dit artikel aanhalen:
GRONINGEN - Bewoners van de tien verpleeghuizen van ZINN, met vestigingen in Groningen, Hoogezand en Haren, moeten voortaan betalen voor een blokje om. Als de bewoners samen met een van de medewerkers een ommetje willen maken kost ze dat 15 euro. Dat meldde directeur Wil Koopmans van ZINN dinsdag.
Ook voor een uitgebreide douchebeurt of een uurtje zwemmen moeten de bewoners in de buidel tasten. Douchen kost 21 euro en voor zwemmen moeten ze 42 euro op tafel leggen.
Volgens de directeur heeft ZINN zelf geen geld voor deze extraatjes, zoals ze het noemt. De extra's worden verzorgd door de medewerkers van ZINN, die daarvoor extra uren kunnen declareren.
Koopmans vindt niet dat de maatregel te ver gaat en ten koste gaat van minder bedeelde bewoners. „Sommige mensen gaan toch ook vaker op vakantie dan anderen?“
Ook voor een uitgebreide douchebeurt of een uurtje zwemmen moeten de bewoners in de buidel tasten. Douchen kost 21 euro en voor zwemmen moeten ze 42 euro op tafel leggen.
Volgens de directeur heeft ZINN zelf geen geld voor deze extraatjes, zoals ze het noemt. De extra's worden verzorgd door de medewerkers van ZINN, die daarvoor extra uren kunnen declareren.
Koopmans vindt niet dat de maatregel te ver gaat en ten koste gaat van minder bedeelde bewoners. „Sommige mensen gaan toch ook vaker op vakantie dan anderen?“
Ik vind het alleen een schande dat bejaarden, mensen die dit land hebben opgebouwd, op een zonnige dag ¤14,- moeten betalen willen ze even naar buiten gaan met hun begeleiders, terwijl er bakken met geld gezonden word naar landen waar het rechtstreeks in de zakken beland van corrupte leiders. Dat zoiets gebeurd vind ik een werkelijke schande, zoiets zou niet moeten kunnen. En ook daar staat de PVV voor, maar dat wordt door menig tegenstander genegeerd.
Toch zou ik nooit PVV stemmen. Waarom? Omdat ik de PVV een partij vind die mij veel te vaak in extremen vervalt, en omdat Geert Wilders in mijn optiek vaker cabaret lijkt te beoefenen, dan politiek.
Nederland heeft gekozen, en ik ben erg benieuwd hoe dit uitpakt. Toen mijn docent in mijn klas vroeg aan de leerlingen wat ze zouden stemmen, gingen bij VVD braaf veel vingertjes omhoog. De schapen. Weten deze mensen überhaupt dat de VVD voorstander is van de afschaffing van de studiefinanciering? Ik durf te wedden van niet. Dat dit soort mensen straks stemrecht krijgen vind ik een gedrocht van de democratie. In mijn optiek zou niet iedereen stemrecht horen te krijgen, zodat politiek weer terug kan gaan naar inhoud, in plaats van een mediashow. Misschien is dat wat Nederland pas écht nodig heeft.
Michael Jackson
Het was 25 juni precies een jaar geleden dat Michael Jackson is komen te overlijden. Deze is voor hem.
Drie acts overschaduwen de geschiedenis van de popmuziek: Elvis Presley, the Beatles, en Michael Jackson. Elk was ook het slachtoffer van beroemdheid van ongekende proporties, tragedie, en een vroegtijdige dood. John Lennon werd vermoord op veertigjarige leeftijd, Elvis 'left the building' toen hij 42 was, en Michael verliet de wereld toen hij 50 was. Feit was dat Jackson het voorbeeld was van de paradox van extreme beroemdheid: een extreem getalenteerde zinger, danser en songwriter waarvan de proportie talent enkel geëvenaard werd door de zijn eigen eenzaamheid. Fraai detail is dat Michael de drie iconen van de popcultuur samenbracht: hij trouwde met de dochter van Elvis en was eigenaar van de Beatlescatalogus.
Voorbeeld van de eenzaamheid die Michael zijn leven grotendeels bepaalde
Michael Jackson kwam te wereld op 29 augustus van het jaar 1958 in het kleine dorpje Gary, te Indiana. Hij was de zevende van de negen kinderen van Joseph en Katherine. Joseph staat bekend als een wrede vader, welke Michael in zijn jonge jaren soms letterlijk het podium optrapte.
Al vanaf jonge leeftijd was Michael een geboren entertainer. Hij deed al snel mee aan de act van zijn broers Jermaine, Marlon, Tito en Jackie. Samen traden ze op als 'Jackson Brothers', welke al snel 'the Jackson 5' werd. De groep trad in de jaren 1966 - 1968 op bij lokale gelegenheden, waarna ze onder platencontract kwamen bij Motown. Onder de hoede van Motown scoorden ze vijf opvolgende nummer-1 hits tussen 1969 en 1970. De familie verhuisde datzelfde jaar naar Encino, California. Met die verhuizing viel de beslissing dat Michael solo ging optreden. Een legende was geboren.
Al snel werd Jackson een wereldwijde tienerster, en daarmee was de jeugd van Jackson tot een halt gekomen, en had plaats gemaakt voor werk. Samen met de bekende producer Quincy Jones lanceerde Jackson 'Off The Wall'. Hiermee was Jackson nu 'officieel' een volwassen ster, waarna de duetten met supersterren, ongeëvenaarde verkoopcijfers en chartrecords snel volgden. En de grootste hit moest nog komen.
Ondanks dat hij toen nog als een middelmatige songwriter gezien werd, was het de hit 'Thriller'-gecomponeerd door de Britse hitmaker Rod Temperton- die voorgoed zijn en onze wereld veranderde.
Jackson had zich al goed genesteld in de geschiedenis van dans, muziek en videoclips met de hits 'Billie Jean' en 'Beat It', maar met 'Thriller' veranderde alles. De première van de veertien minuten durende mini-film die hoorde bij 'Thriller' was een wereldwijd televisiespektakel, welke Jackson zijn beroemdheid en inkomsten tot historische hoogten bracht. De door perfectie gedreven concerttours versterkte dit effect alleen maar, waarna Jackson zichzelf tot de 'King of Pop' kroonde. Een titel waar weinig aan twijfelen.
Hoewel Jackson zijn succes in de jaren '80 alleen geëvenaard werd door Elvis in de jaren '50, of door the Beatles in de jaren '60, herwon Jackson nooit de artistieke hoogte en waardering van zijn werk zoals hij deze behaalde onder hoede van Quincy Jones. De laatste vijftien jaren van zijn leven werden een opvolging van verdiende awards en prijzen, waaronder twee keer (!) een vermelding in de Rock and Roll Hall of Fame. Een keer voor zijn werk bij the Jackson 5, en een keer voor zijn werk als soloartiest. Maar helaas was dit niet het enige wat de laatste paar jaren van Jackson zijn leven overschaduwde. Lauw ontvangen albums, ziekte, twee desastreuze huwelijken en de bekende rechtszaken.
De rechtszaken welke Jackson beschuldigde van kindermisbruik luidden het begin in van een oneindig paparazzicircus en afbraak van de persoon die wij kennen als een van de beste entertainers ter wereld.
Gekweld door eenzaamheid en geobsedeerd door materiële consumptie werd Jackson zijn talent al snel vergezeld met toenemend bizar persoonlijk gedrag. Zijn werk voor goede doelen en de mensheid, Jackson gaf het meest aan goede doelen van de hele mensheid, werd permanent overschaduwd door zijn controversiële obsessie met jeugd. Velen zijn het er over eens dat deze obsessie voort kwam uit eenzaamheid in zijn eigen jeugd.
"Have you seen my Childhood?
I'm searching for the world that I come from
'Cause I've been looking around
In the lost and found of my heart...
No one understands me
They view it as such strange eccentricities...
'Cause I keep kidding around
Like a child, but pardon me...
People say I'm not okay
'Cause I love such elementary things.
It's been my fate to compensate,
for the Childhood
I've never known.
Before you judge me, try hard to love me.
The painful youth I've had
Have you seen my Childhood.."
Michael Jackson - Childhood
Maar dit was niet het enige wat de wereld opviel aan Jackson. Zijn veranderende uiterlijk is de obsessie van de roddelmedia, met bijbehorende bizarre geruchten. Jackson maakt een parodie op alle roddels met zijn videoclip van het nummer 'Leave Me Alone':
Spijtig voor Jackson werd hij pas na zijn dood in het gelijk gesteld. Zijn autopsierapport stelt dat Jackson lijdt aan de huidziekte Vitiligo, wat zijn steeds blekere huid verklaart. Jackson heeft dus niet zelf zijn huid gebleekt, zoals velen altijd beweerden. Grappig detail is dat de plakband die Jackson op zijn vingers plakte tijdens concerten, een van de kenmerken van de typerende kledingstijl van Jackson, resultaat is van Vitiligo. Dit deed hij om het te verhullen.
Ook vaak gehoord is dat Jackson pedofiel zou zijn. Jackson nodigde af en toe kinderen uit op de boerderij op zijn landgoed Neverland. In 1993 werd hij ervan beschuldigd een 13-jarige jongen, Jordan Chandler, die meerdere keren op Neverland was geweest, te hebben lastiggevallen. Hoewel Jackson de beschuldigingen ontkende, slaagde hij er niet in om zijn aangetast imago te herstellen. Inmiddels kunnen we met zekerheid stellen dat Jackson Jordan nooit heeft lastiggevallen. Jordan zelf verklaarde in de media, enkele dagen na Jackson zijn dood, dat hij moest liegen van zijn vader, en dat zijn vader alleen maar geld wou zien van Jackson. Enkele weken later pleegt Evan Chandler, de vader van Jordan, zelfmoord.
Ook was er een soortgelijke rechtszaak, maar hiervoor is Jackson op alle fronten vrijgesproken.
Jackson was ook omstreden door zijn uitspraken in de documentaire 'Living with Michael Jackson' van Martin Bashir. Door alle roddels omtrent Jackson besloot hij dat hij eenmalig een journalist hem voor lange tijd wil laten volgen en hem te interviewen. Op afraden van Uri Geller, welke een tijd een goede vriend is geweest van Michael, laat hij deze documentaire niet doen door gerespecteerd journalist Louis Theroux. In plaats daarvan adviseert Geller aan Michael om met Bashir in zee te gaan. Na het verschijnen van de documentaire heeft. Michael verteld in deze documentaire over de onschuld van het delen van het bed met een jongen. Na het verschijnen van de uiterst kritische documentaire kwam Jackson met 'Living with Michael Jackson, Take Two', waarin dezelfde beelden te zien zijn, alleen dan opgenomen met de camera van de crew van Jackson. Hieruit blijkt dat Bashir selectief te werk is gegaan met het uitkiezen van de beelden, en de volgorde van uitspraken. Na het verschijnen van de documentaire heeft Michael de vriendschap met Geller verbroken.
Hieronder een berucht gedeelte uit de documentaire van Bashir, Michael kreeg veel kritiek te verduren omdat hij de hand van de jongen vasthoud (01.46)
Maar de documentaire laat ons ook de speelse kant van Michael zien, het resultaat van de jeugd die hij nooit had:
Jackson brak ooit zijn neus tijdens een repetitie en heeft deze toen laten opereren. Hij werd zo onzeker van het resultaat van zijn neus dat hij besloot het vaker te laten opereren, totdat het uiteindelijk de vorm aannam die het bij zijn dood had. Ook is Jackson ooit opgenomen voor de behandeling van een verslaving aan pijnstillers. Jackson zijn haar vatte ooit vlam tijdens de opname van een commercial voor Pepsi, waarna langdurige behandeling volgde. Gedurende deze behandeling is hij verslaafd geraakt aan pijnstillers, waar hij ook over zong, niet wetend dat het uiteindelijk zijn einde zou betekenen:
"Trust in me
Just in me
Put all your trust in me
You're doin' morphine
(...)
Relax
This won't hurt you
Before I put it in
Close your eyes and count to ten
Don't cry
I won't convert you
There's no need to dismay
Close your eyes and drift away
Demerol
Demerol
Oh God he's taking demerol
Demerol
Demerol
Oh God he's taking demerol"
Michael Jackson - Morphine
De dood van Jackson sloeg in als een bom. Het internet ging bijna plat. Google zijn nieuwsgedeelte werkte niet meer door de hoeveelheid 'Michael Jackson' zoekopdrachten, het aantal Michael Jackson-gerelateerde Tweets op Twitter was 5000 per minuut gedurende de hele dag; Twitter was zelfs zo overbelast dat sommige gebruikers niet in hun account konden komen. Maar dat was niet alles, Wikipedia lag er een tijd uit en mensen gingen wereldwijd de straat op om te rouwen door het verlies van the King of Pop. Gigantische menigtes vormden zich in Hollywood, straattribunes verschenen van Parijs tot Moskou tot Karachi. In Japan stond de minister van defensie stil bij zijn dood. Een stille tocht met kaarsen werd gehouden in Beijing. De wereld was allemaal in gedachten bij Michael Jackson.
Toch gelooft niet iedereen dat Michael daadwerkelijk dood was. De site Michaeljacksonhoaxforum.com is totaal toegewijd aan de complottheorieën die er heersen rond de dood van Michael, heeft elke dag meer dan een miljoen hits. Ook zijn er mensen die geloven dat Michael vermoord is, maar niet door dokter Conrad Murray. Opzienbarend is dat zus LaToya Jackson hier ook in gelooft, zoals bijvoorbeeld ook enkele maanden geleden te zien was bij een aflevering van Jensen.
Michael Jackson is veel meer dan de ziekte, chirurgie, en rechtzaken. Michael Jackson is een fantastisch getalenteerde zanger, danser, zakenman, songwriter, videomaker en live-performer. Naast een entertainer was hij vooral een perfectionist. Als mens was hij eerder een imperfectionist, omdat hij niet een normaal leven kon en wilde lijden. Hij was ook een goed mens, niemand gaf zoveel aan goede doelen als hij. Als icoon heeft Jackson iets gedaan wat weinig anderen is gelukt, met zijn muziek en persoonlijkheid heeft hij de grenzen tussen rassen, afkomsten, genre, leeftijd, kleur, mannen en vrouwen doen vervagen. Een opzienbarend succes voor een verlegen jongen die nooit is opgegroeid. Het was de roem die hem maakte, en de roem die hem brak.
Hoewel het uiteindelijk zijn dood in juni 2009 was die de wereld opschudde, is het Jackson zijn muziek welke de wereld zal opschudden voor nog vele generaties.
Michael Jackson is vijftig jaar geworden.
Rust zacht Michael, je hebt eindelijk rust.
Mooie video's:
The King of Pop
Drie acts overschaduwen de geschiedenis van de popmuziek: Elvis Presley, the Beatles, en Michael Jackson. Elk was ook het slachtoffer van beroemdheid van ongekende proporties, tragedie, en een vroegtijdige dood. John Lennon werd vermoord op veertigjarige leeftijd, Elvis 'left the building' toen hij 42 was, en Michael verliet de wereld toen hij 50 was. Feit was dat Jackson het voorbeeld was van de paradox van extreme beroemdheid: een extreem getalenteerde zinger, danser en songwriter waarvan de proportie talent enkel geëvenaard werd door de zijn eigen eenzaamheid. Fraai detail is dat Michael de drie iconen van de popcultuur samenbracht: hij trouwde met de dochter van Elvis en was eigenaar van de Beatlescatalogus.
Voorbeeld van de eenzaamheid die Michael zijn leven grotendeels bepaalde
Jeugd
Michael Jackson kwam te wereld op 29 augustus van het jaar 1958 in het kleine dorpje Gary, te Indiana. Hij was de zevende van de negen kinderen van Joseph en Katherine. Joseph staat bekend als een wrede vader, welke Michael in zijn jonge jaren soms letterlijk het podium optrapte.
Al vanaf jonge leeftijd was Michael een geboren entertainer. Hij deed al snel mee aan de act van zijn broers Jermaine, Marlon, Tito en Jackie. Samen traden ze op als 'Jackson Brothers', welke al snel 'the Jackson 5' werd. De groep trad in de jaren 1966 - 1968 op bij lokale gelegenheden, waarna ze onder platencontract kwamen bij Motown. Onder de hoede van Motown scoorden ze vijf opvolgende nummer-1 hits tussen 1969 en 1970. De familie verhuisde datzelfde jaar naar Encino, California. Met die verhuizing viel de beslissing dat Michael solo ging optreden. Een legende was geboren.
Carrièreloop
Al snel werd Jackson een wereldwijde tienerster, en daarmee was de jeugd van Jackson tot een halt gekomen, en had plaats gemaakt voor werk. Samen met de bekende producer Quincy Jones lanceerde Jackson 'Off The Wall'. Hiermee was Jackson nu 'officieel' een volwassen ster, waarna de duetten met supersterren, ongeëvenaarde verkoopcijfers en chartrecords snel volgden. En de grootste hit moest nog komen.
Thriller
Ondanks dat hij toen nog als een middelmatige songwriter gezien werd, was het de hit 'Thriller'-gecomponeerd door de Britse hitmaker Rod Temperton- die voorgoed zijn en onze wereld veranderde.
Jackson had zich al goed genesteld in de geschiedenis van dans, muziek en videoclips met de hits 'Billie Jean' en 'Beat It', maar met 'Thriller' veranderde alles. De première van de veertien minuten durende mini-film die hoorde bij 'Thriller' was een wereldwijd televisiespektakel, welke Jackson zijn beroemdheid en inkomsten tot historische hoogten bracht. De door perfectie gedreven concerttours versterkte dit effect alleen maar, waarna Jackson zichzelf tot de 'King of Pop' kroonde. Een titel waar weinig aan twijfelen.
Verdere levensloop
Hoewel Jackson zijn succes in de jaren '80 alleen geëvenaard werd door Elvis in de jaren '50, of door the Beatles in de jaren '60, herwon Jackson nooit de artistieke hoogte en waardering van zijn werk zoals hij deze behaalde onder hoede van Quincy Jones. De laatste vijftien jaren van zijn leven werden een opvolging van verdiende awards en prijzen, waaronder twee keer (!) een vermelding in de Rock and Roll Hall of Fame. Een keer voor zijn werk bij the Jackson 5, en een keer voor zijn werk als soloartiest. Maar helaas was dit niet het enige wat de laatste paar jaren van Jackson zijn leven overschaduwde. Lauw ontvangen albums, ziekte, twee desastreuze huwelijken en de bekende rechtszaken.
De rechtszaken welke Jackson beschuldigde van kindermisbruik luidden het begin in van een oneindig paparazzicircus en afbraak van de persoon die wij kennen als een van de beste entertainers ter wereld.
Gekweld door eenzaamheid en geobsedeerd door materiële consumptie werd Jackson zijn talent al snel vergezeld met toenemend bizar persoonlijk gedrag. Zijn werk voor goede doelen en de mensheid, Jackson gaf het meest aan goede doelen van de hele mensheid, werd permanent overschaduwd door zijn controversiële obsessie met jeugd. Velen zijn het er over eens dat deze obsessie voort kwam uit eenzaamheid in zijn eigen jeugd.
"Have you seen my Childhood?
I'm searching for the world that I come from
'Cause I've been looking around
In the lost and found of my heart...
No one understands me
They view it as such strange eccentricities...
'Cause I keep kidding around
Like a child, but pardon me...
People say I'm not okay
'Cause I love such elementary things.
It's been my fate to compensate,
for the Childhood
I've never known.
Before you judge me, try hard to love me.
The painful youth I've had
Have you seen my Childhood.."
Michael Jackson - Childhood
Maar dit was niet het enige wat de wereld opviel aan Jackson. Zijn veranderende uiterlijk is de obsessie van de roddelmedia, met bijbehorende bizarre geruchten. Jackson maakt een parodie op alle roddels met zijn videoclip van het nummer 'Leave Me Alone':
Spijtig voor Jackson werd hij pas na zijn dood in het gelijk gesteld. Zijn autopsierapport stelt dat Jackson lijdt aan de huidziekte Vitiligo, wat zijn steeds blekere huid verklaart. Jackson heeft dus niet zelf zijn huid gebleekt, zoals velen altijd beweerden. Grappig detail is dat de plakband die Jackson op zijn vingers plakte tijdens concerten, een van de kenmerken van de typerende kledingstijl van Jackson, resultaat is van Vitiligo. Dit deed hij om het te verhullen.
Ook vaak gehoord is dat Jackson pedofiel zou zijn. Jackson nodigde af en toe kinderen uit op de boerderij op zijn landgoed Neverland. In 1993 werd hij ervan beschuldigd een 13-jarige jongen, Jordan Chandler, die meerdere keren op Neverland was geweest, te hebben lastiggevallen. Hoewel Jackson de beschuldigingen ontkende, slaagde hij er niet in om zijn aangetast imago te herstellen. Inmiddels kunnen we met zekerheid stellen dat Jackson Jordan nooit heeft lastiggevallen. Jordan zelf verklaarde in de media, enkele dagen na Jackson zijn dood, dat hij moest liegen van zijn vader, en dat zijn vader alleen maar geld wou zien van Jackson. Enkele weken later pleegt Evan Chandler, de vader van Jordan, zelfmoord.
Ook was er een soortgelijke rechtszaak, maar hiervoor is Jackson op alle fronten vrijgesproken.
Jackson was ook omstreden door zijn uitspraken in de documentaire 'Living with Michael Jackson' van Martin Bashir. Door alle roddels omtrent Jackson besloot hij dat hij eenmalig een journalist hem voor lange tijd wil laten volgen en hem te interviewen. Op afraden van Uri Geller, welke een tijd een goede vriend is geweest van Michael, laat hij deze documentaire niet doen door gerespecteerd journalist Louis Theroux. In plaats daarvan adviseert Geller aan Michael om met Bashir in zee te gaan. Na het verschijnen van de documentaire heeft. Michael verteld in deze documentaire over de onschuld van het delen van het bed met een jongen. Na het verschijnen van de uiterst kritische documentaire kwam Jackson met 'Living with Michael Jackson, Take Two', waarin dezelfde beelden te zien zijn, alleen dan opgenomen met de camera van de crew van Jackson. Hieruit blijkt dat Bashir selectief te werk is gegaan met het uitkiezen van de beelden, en de volgorde van uitspraken. Na het verschijnen van de documentaire heeft Michael de vriendschap met Geller verbroken.
Hieronder een berucht gedeelte uit de documentaire van Bashir, Michael kreeg veel kritiek te verduren omdat hij de hand van de jongen vasthoud (01.46)
Maar de documentaire laat ons ook de speelse kant van Michael zien, het resultaat van de jeugd die hij nooit had:
Jackson brak ooit zijn neus tijdens een repetitie en heeft deze toen laten opereren. Hij werd zo onzeker van het resultaat van zijn neus dat hij besloot het vaker te laten opereren, totdat het uiteindelijk de vorm aannam die het bij zijn dood had. Ook is Jackson ooit opgenomen voor de behandeling van een verslaving aan pijnstillers. Jackson zijn haar vatte ooit vlam tijdens de opname van een commercial voor Pepsi, waarna langdurige behandeling volgde. Gedurende deze behandeling is hij verslaafd geraakt aan pijnstillers, waar hij ook over zong, niet wetend dat het uiteindelijk zijn einde zou betekenen:
"Trust in me
Just in me
Put all your trust in me
You're doin' morphine
(...)
Relax
This won't hurt you
Before I put it in
Close your eyes and count to ten
Don't cry
I won't convert you
There's no need to dismay
Close your eyes and drift away
Demerol
Demerol
Oh God he's taking demerol
Demerol
Demerol
Oh God he's taking demerol"
Michael Jackson - Morphine
Dood
De dood van Jackson sloeg in als een bom. Het internet ging bijna plat. Google zijn nieuwsgedeelte werkte niet meer door de hoeveelheid 'Michael Jackson' zoekopdrachten, het aantal Michael Jackson-gerelateerde Tweets op Twitter was 5000 per minuut gedurende de hele dag; Twitter was zelfs zo overbelast dat sommige gebruikers niet in hun account konden komen. Maar dat was niet alles, Wikipedia lag er een tijd uit en mensen gingen wereldwijd de straat op om te rouwen door het verlies van the King of Pop. Gigantische menigtes vormden zich in Hollywood, straattribunes verschenen van Parijs tot Moskou tot Karachi. In Japan stond de minister van defensie stil bij zijn dood. Een stille tocht met kaarsen werd gehouden in Beijing. De wereld was allemaal in gedachten bij Michael Jackson.
Toch gelooft niet iedereen dat Michael daadwerkelijk dood was. De site Michaeljacksonhoaxforum.com is totaal toegewijd aan de complottheorieën die er heersen rond de dood van Michael, heeft elke dag meer dan een miljoen hits. Ook zijn er mensen die geloven dat Michael vermoord is, maar niet door dokter Conrad Murray. Opzienbarend is dat zus LaToya Jackson hier ook in gelooft, zoals bijvoorbeeld ook enkele maanden geleden te zien was bij een aflevering van Jensen.
De held, het icoon, de freak, de dader, het slachtoffer
Michael Jackson is veel meer dan de ziekte, chirurgie, en rechtzaken. Michael Jackson is een fantastisch getalenteerde zanger, danser, zakenman, songwriter, videomaker en live-performer. Naast een entertainer was hij vooral een perfectionist. Als mens was hij eerder een imperfectionist, omdat hij niet een normaal leven kon en wilde lijden. Hij was ook een goed mens, niemand gaf zoveel aan goede doelen als hij. Als icoon heeft Jackson iets gedaan wat weinig anderen is gelukt, met zijn muziek en persoonlijkheid heeft hij de grenzen tussen rassen, afkomsten, genre, leeftijd, kleur, mannen en vrouwen doen vervagen. Een opzienbarend succes voor een verlegen jongen die nooit is opgegroeid. Het was de roem die hem maakte, en de roem die hem brak.
Hoewel het uiteindelijk zijn dood in juni 2009 was die de wereld opschudde, is het Jackson zijn muziek welke de wereld zal opschudden voor nog vele generaties.
Michael Jackson is vijftig jaar geworden.
Rust zacht Michael, je hebt eindelijk rust.
Mooie video's: